خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز چهره تو بهشت آب و تاب برداردز جلوه تو قیامت حساب بردارد
۲
نصیب سوختگان می رسد ز پرده غیبهمیشه آبله آب از سراب بردارد
۳
چنین که خوی تو کرده است عام ناسازیعجب که آتش سوزان کباب بردارد
۴
چنان عقیق تو از خون خلق شد سیرابکه از مشاهده اش زخم آب بردارد
صفحهٔ ۱ از ۲