خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کناره گرد خطرهای بیکران داردمیانه رو ز دو جانب نگاهبان دارد
۲
شکایتی که ز گردون کنند بی هنرانشکایتی است که تیر کج از کمان دارد
۳
کند چو موم رگ گردن جهان را نرمچو شمع هرکه زبان شررفشان دارد
۴
ز کدخدایی عقل است آسمان بر پایوگرنه عشق چه پروای این دکان دارد
صفحهٔ ۱ از ۳