خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل رمیده ما شکوه از وطن داردعقیق ما دل پرخونی از یمن دارد
۲
یکی است آمدن و رفتن سبکروحانشکوفه جامه احرام از کفن دارد
۳
چو غنچه هرکه به وحدت سرای دل ره بردحضور گوشه خلوت در انجمن دارد
۴
دلی که سوخته آن لب چو شکر شدچو طوطیان ز پر و بال خود چمن دارد
صفحهٔ ۱ از ۳