خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خود گسسته چه پروای آن و این دارد؟به خود رسیده چه حاجت به همنشین دارد؟
۲
ز آسیای فلک بار برده ام بیرونمرا چگونه تواند فلک غمین دارد؟
۳
امید هست به پروانه نجات رسدچو شمع هرکه نفسهای آتشین دارد
۴
عجب که بر دل مجروح ما گذاری دستکه آستین تو از زلف بیش چین دارد
صفحهٔ ۱ از ۴