خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشم به باده گلگون که رنگ او داردرگی ز تلخی آن یار تندخو دارد
۲
سر بریده شبنم به آفتاب رسیدهمان امید مرا گرم جستجو دارد
۳
چگونه جلوه کند آفتاب یکرنگی؟درین زمانه که آیینه پشت و رو دارد
۴
همین نه گردن شیطان ز کبر دارد طوقبه هر که بنگری این طوق در گلو دارد
صفحهٔ ۱ از ۲