خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همین نه فاخته در سر هوای او داردبه هر که بنگری این طوق در گلو دارد
۲
کسی که سر به دو عالم فرو نمی آردیقین شناس که در سر هوای او دارد
۳
ز هیچ ذره ناچیز سرسری مگذرکه زیر پرده هزار آفتاب رو دارد
۴
درین محیط به هر قطره ای که می نگرمنصیب خاصی از فیض عام او دارد
صفحهٔ ۱ از ۳