خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟که هر نواطلبی برگ عیش ازو دارد
۲
نمی توان به اثر از بهار قانع شدوگرنه سنبل و گل آب و تاب ازو دارد
۳
وضوی عشق همین دست شستن از دنیاستبه آبرو بود آن کس که این وضو دارد
۴
چو عنکبوت ترا کار ریسمان بازی استدل تو تا رگ خامی ز آرزو دارد
صفحهٔ ۱ از ۳