خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با صد هزار دستان آمد خیال یاریدر پای او بمیرا هر جا بود نگاری
۲
خوبان بسی بدیدی حوران صفت شنیدیاین جا بیا که بینی حسن و جمال یاری
۳
تا یافت جانم او را من گم شدم ز هستیتا پای او گرفتم دستم نشد به کاری
۴
ای مطرب الله الله از بهر عشق آن شهآن چنگ را در این ره خوش برنواز تاری
صفحهٔ ۱ از ۴