خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه باک دانه خال از گزند می دارد؟ز چشم زخم چه پروا سپند می دارد؟
۲
اگر ز ناله من آن طبیب خوشدل نیستچرا همیشه مرا دردمند می دارد؟
۳
به گرد آهوی وحشی نمی رسد فریاددل رمیده چه پروای پند می دارد؟
۴
فتاده است چو بادام هرکه چرب زبانهمیشه بستر و بالین ز قند می دارد
صفحهٔ ۱ از ۲