خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فسرده دل نفس خونچکان نمی داردزمین شوره گل و ارغوان نمی دارد
۲
مپرس راه خرابات را ز زاهد خشککه تیر کج خبری از نشان نمی دارد
۳
به گرمی طلب آید به دست دامن رزقتنور سرد نصیبی ز نان نمی دارد
۴
جهان نوردی دیوانه اختیاری نیستخبر ز گردش خود آسمان نمی دارد
صفحهٔ ۱ از ۲