خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گرد تربت روشندلان دلیر مگردکه ابر، سینه خورشید را نسازد سرد
۲
جریده شو که رسد پیشتر به صید مرادشود چو تیر ز همصحبتان ترکش فرد
۳
به خوردن دل خود از نصیب قانع شوکه آب و نان جهان مرد را کند نامرد
۴
ز خار راه پر و بال می دهد سامانچو گردباد شود رهروی که تنهاگرد
صفحهٔ ۱ از ۳