خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد
۲
گره ز غنچه پیکان گشودن آسان استدل گرفته ما را توان وا کرد
۳
درین ریاض به بی حاصلی علم گرددچو سرو مصرع موزونی آن که انشا کرد
۴
سیاه کرد به چشمش جهان روشن رااگرچه در تن خفاش روح عیسی کرد
صفحهٔ ۱ از ۲