خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خویشتن سفری اختیار خواهم کرددل پیاده خود را سوار خواهم کرد
۲
میان راه چو عیسی نمی کنم منزلازین گریوه به همت گذار خواهم کرد
۳
لباس عاریت نوبهار ریختنی استچو عنبر از نفس خود بهار خواهم کرد
۴
ز اشک روی زمین را چو دامن افلاکپر از ستاره شب زنده دار خواهم کرد
صفحهٔ ۱ از ۳