خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز ناقصان خرد من کمال می گیردز زنگ آینه من جمال می گیرد
۲
چه حالت است که دشمن اگر شود ملزممرا ز شرم تب انفعال می گیرد
۳
جنون بهانه تراش است و شوق طفل مزاجز رقص ذره مرا وجد و حال می گیرد
۴
من و متابعت خضر نیک پی، هیهاتز سایه فرد روان را ملال می گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳