خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی که خرده خود صرف باده می سازدز زنگ آینه خویش ساده می سازد
۲
حضور روی زمین فرش آستان کسی استکه لوح خویش چو آیینه ساده می سازد
۳
عنان به دست قضا ده که موج را دریابه یک تپانچه کف بی اراده می سازد
۴
ز چوب منع چه پرواست خیره چشمان را؟که برق ره به نیستان گشاده می سازد
صفحهٔ ۱ از ۳