خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل شکسته عاشق به آه می لرزدهمیشه بر علم خود سپاه می لرزد
۲
سبک مگیر مصاف دل شکسته ماکه کوه قاف ازین برگ کاه می لرزد
۳
گلی که نیست هوادارش آتشین نفسیز سردی نفس صبحگاه می لرزد
۴
هجوم خار به آتش چه می تواند کرد؟عبث دل اینهمه از خار راه می لرزد
صفحهٔ ۱ از ۳