خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز شمع شهپر پروانه ها اگر سوزدمرا ز گرمی پرواز بال و پر سوزد
۲
چو لاله می شود از باد صبح روشنترچراغ هرکه به خونابه جگر سوزد
۳
خط مسلمی دوزخ است روز حساببه درد و داغ دل هرکه بیشتر سوزد
۴
دلی که سوخته داغ آتشین رویی استدر آفتاب قیامت چرا دگر سوزد؟
صفحهٔ ۱ از ۲