خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز گرمی نگهت آب در گهر سوزدز خنده نمکینت دل شکر سوزد
۲
شکر به کار مبر بیش ازین که از تب رشکبه آن رسیده که چون شمع نیشکر سوزد
۳
ز لاله دعوی عشق سمنبران خام اوستهزار رنگ اگر داغ بر جگر سوزد
۴
مبر پناه به تدبیر از گزند سپهرکه برق تیغ قضا اول این سپر سوزد
صفحهٔ ۱ از ۳