خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا ز باده گلگون دماغ می سوزدچو لاله باده من در ایاغ می سوزد
۲
ز می چراغ دگرها اگر شود روشنمرا ز باده روشن دماغ می سوزد
۳
به عشق لاله عذاران علاقه ای است مراکه من کباب شوم هر که داغ می سوزد
۴
ز بیکسی به جز از داغ ناامیدی نیستمرا کسی که به بالین چراغ می سوزد
صفحهٔ ۱ از ۳