خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ازین بساط کسی شادمانه برخیزدکه از سر دو جهان عارفانه برخیزد
۲
مدار دست ز دامان آه نیمشبیکه دل ز جای به این تازیانه برخیزد
۳
اثر ز عاشق صادق درین جهان مطلبکه گرد راست روان از نشانه برخیزد
۴
مآل تفرقه جمعیت است آخر کاردل دو نیم به محشر یگانه برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۳