خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزدز فیض اشک گلم از کنار می خیزد
۲
چنین که گوشه ابروی صیقل است بلندکجا ز آینه ما غبار می خیزد؟
۳
به هر چمن که چو طاوس جلوه گر گردیدتذرو رنگ ز شاخ بهار می خیزد
۴
به داغ سینه صائب به چشم کم منگرجنون ز دامن این لاله زار می خیزد
صفحهٔ ۱ از ۱