خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل ز بامداد تو بر حال دیگریوز شور خویش در من شوریده ننگری
۲
بر چهره نزار تو صفرای دلبری استتا خود چه دیده‌ای که ز صفراش اصفری
۳
ای دل چه آتشی که به هر باد برجهینی نی دلا کز آتش و از باد برتری
۴
ای دل تو هر چه هستی دانم که این زمانخورشیدوار پرده افلاک می‌دری
صفحهٔ ۱ از ۳