خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لبت ز خنده دندان نما گهر ریزدتبسم تو در آب گهر شکر ریزد
۲
اگر ز سوز دل خود حکایتی گویمز چشم شعله، روان گریه شرر ریزد
۳
نظر ز سوزن مژگان یار می دوزمبه چشم آبله ام چند نیشتر ریزد؟
۴
اگر فتد به غلط راه بر گلستانتز شاخ گل به سرت عندلیب زر ریزد
صفحهٔ ۱ از ۳