خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزدگل ستاره چو برگ خزان فرو ریزد
۲
حلال باد بر آن شاخ گل خودآراییکه نقد خود به سر باغبان فرو ریزد
۳
مجوی اختر سعد از فلک که هیهات استکه ارزان از کف این سخت جان فرو ریزد
۴
به آب تیغ اجل شسته باد رخساریکه آبرو به در این خسان فرو ریزد
صفحهٔ ۱ از ۳