خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا که روی به خلق است از خدا چه رسد؟به پشت آینه پیداست کز صفا چه رسد
۲
نه زلف شانه کند نه به چشم سرمه کشدبه خود نمی رسد آن شوخ تا به ما چه رسد!
۳
دویدن است ز نعمت نصیب چشم حریصز دانه غیر تردد به آسیا چه رسد؟
۴
ز شبنم است مهیا هزار دیده شورازین بهار به مرغان بینوا چه رسد؟
صفحهٔ ۱ از ۳