خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زصدق اگر نفس صبحگاه خواهی شدز چشم شور فلک مد آه خواهی شد
۲
بلند وپست جهان در قفای یکدگرستاگر به چرخ روی خاک راه خواهی شد
۳
اگر ستاره اشک ندامت است بلندغمین مباش که پاک از گناه خواهی شد
۴
زظلمت تو جهانی به خواب خواهد رفتچنین زغفلت اگر دل سیاه خواهی شد
صفحهٔ ۱ از ۳