خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا دلی که دراودرد را گذر باشدخوشا سری که سزاوار دردسر باشد
۲
شرربه آتش وشبنم به بوستان برگشتدل رمیده ما چند در سفر باشد
۳
بساز با جگر تشنه چون شدی مجنونکه آب دانه زنجیر از جگر باشد
۴
زجدوجهد گذر کن که در طریق فناحجاب اول پروانه بال وپر باشد
صفحهٔ ۱ از ۲