خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حیات من سخنهای دلنشین باشدغذای من چو صدف گوهر ثمین باشد
۲
به لعل در جگر سنگ آب ورنگ رسیدبرای رزق چرا کس دگرغمین باشد
۳
به چشم مور اگر سرمه ای مفت استز خرمنی که ازو برق خوشه چین باشد
۴
به جرم پاکی گوهر ز چشمه خورشیدچولعل قسمت من آب آتشین باشد
صفحهٔ ۱ از ۲