خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همیشه صاحب طول امل غمین باشدکه چین به قدر بلندی در آستین باشد
۲
اگر چه بر یدبیضا بود صباحت ختمنظر به ساعد او صبح اولین باشد
۳
به روشنایی دل هرکه صفحه ای خوانده استچراغ در نظرش میل آتشین باشد
۴
حضور می طلبی، تن به خاکساری دهکه عیش روی زمین در ته زمین باشد
صفحهٔ ۱ از ۴