خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلدز شاخ سدره وطوبی ثمر نمی گسلد
۲
اگر چو رشته تو هموارکرده ای خود رازجویبار تو آب گهر نمی گسلد
۳
علاقه تو به دنیا ز نارساییهاستز شاخ از رگ خامی ثمر نمی گسلد
۴
ز گوشه دل آگاه پا برون مگذارکز این زمین مبارک خبر نمی گسلد
صفحهٔ ۱ از ۳