خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم بجا زتماشای دلنوازآمدشکار وحشیی از دام جست وباز آمد
۲
چرا یکی نشود ده نشاط من کان شوخبه صد عتاب شد وباهزارناز آمد
۳
اگر چه از نظر آن دلبر گران تمکینچو کبک رفت خرامان چو شاهباز آمد
۴
ز اضطراب ندانم دل رمیدن کجاستکنون که برسرم آن یار دلنوازآمد
صفحهٔ ۱ از ۲