خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه هرکه خواجه شود بنده پروری داندنه هرکه گردنی افراخت سروری داند
۲
کجا به مرکز حق راه می تواند بردکسی که گردش افلاک سرسری داند
۳
چو سایه از پی دلدار می رود دلهاضرورنیست که معشوق دلبری داند
۴
کسی که خرده جان را ز روی صدق کندنثار سیمبری کیمیاگری داند
صفحهٔ ۱ از ۴