خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کریم اوست که خود را بخیل می داندعزیز اوست که خود را ذلیل می داند
۲
درین محیط چو غواص هر که محرم شدنفس کشیدن خود قال وقیل می داند
۳
کسی که آتش خشم و غضب فرو خورده استمیان شعله حضور خلیل می داند
۴
خوشم به گریه خونین که آن بهشتی رویسرشک تلخ مرا سلسبیل می داند
صفحهٔ ۱ از ۳