خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلیل راه کج از مستقیم می داندحکیم نبض صحیح از سقیم می داند
۲
چه حاجت است گشودن دهن به حرف سؤالزبان اهل طلب را کریم می داند
۳
به چشم اهل کمال است طفل شش روزهاگر حکیم جهان را قدیم می داند
۴
ز سیر کوه چو ابر بهار بیخبرستسبکسری که جهان را مقیم میداند
صفحهٔ ۱ از ۶