خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داندز عشق حال مرا هیچ کس نمی‌داند
۲
ترا ز اهل وفا هیچ کس نمی‌داندمرا سزای جفا هیچ کس نمی‌داند
۳
به جز دلت که زبان با دلم یکی داردعیار شوق مرا هیچ کس نمی‌داند
۴
اگرچه جوهریان عزیز دارد مصربهای یوسف ما هیچ کس نمی‌داند
صفحهٔ ۱ از ۵