خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داندکه غیب را به جز از غیب‌دان نمی‌داند
۲
اگرچه گام نخستین گذشتم از دو جهانهنوز شوق مرا خوش عنان نمی‌داند
۳
کسی که نیست تُنُک‌مایه از شعور و خردبه هر بها که بود می گران نمی‌داند
۴
نفس گداخته خود را به گلستان برسانکه ایستادگی این کاروان نمی‌داند
صفحهٔ ۱ از ۳