خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجاست می که مرا شیرگیر گردانددماغ خشک مرا جوی شیر گرداند
۲
خمار سردنفس را مجال حرف مدهکه صبح را نفس سرد پیر گرداند
۳
سخن پذیر دلی نیست در قلمرو خاکسخن برای چه کس دلپذیر گرداند
۴
نمی شودزتب شکوه آتشین نفسماگر قضا وطنم کام شیر گرداند
صفحهٔ ۱ از ۲