خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کمند زلف تو خود را به آفتاب رساندتوان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند
۲
چه چشمهای خمارین ولعل میگون استکه می توان ز تماشای او شراب رساند
۳
به مهره دل مومین من چه خواهد کردرخی که خانه آیینه را به آب رساند
۴
چگونه دست نشویم زذل که سبزه زنگدر آبگینه من ریشه را به آب رساند
صفحهٔ ۱ از ۲