خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اثر ز همت مستانه در شراب نماندفغان که در گهر شاهوارآب نماند
۲
زبس که شیرمراکرداین ستمگر خونز روزگار امیدم به انقلاب نماند
۳
منم که از دل خود نیست قسمتم ورنهبه دست کیست که فردی ازین کتاب نماند
۴
به دلنوازی ما بست روزگارکمرکنون که هیچ اثر از دل خراب نماند
صفحهٔ ۱ از ۳