خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مه طلعتی و شهره قبایی بدیده‌ایخوبی و آتشی و بلایی بدیده‌ای
۲
چشمی که مستتر کند از صد هزار میچشمی لطیفتر ز صبایی بدیده‌ای
۳
دولت شفاست مر همه را وز هوای اودولت پیش دوان که شفایی بدیده‌ای
۴
سایه هماست فتنه شاهان و این هماجویای شاه تا که همایی بدیده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳