خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سزد که خرده جان را کند نثار سپندکه یافت راه سخن در حریم یار سپند
۲
سرشک گرم که گوهر فروز این دریاستکه مجمرست صدف در شاهوار سپند
۳
ز آتشین رخ او بزم آب ورنگی یافتکه شد چو دانه یاقوت آبدار سپند
۴
چنین که عشق مرا بیقرار ساخته استز آرمیده دلان است ازین قرار سپند
صفحهٔ ۱ از ۴