خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند
۲
برآز قید علایق که خانه بردوشانز سیل حادثه کم بیقرار می گردند
۳
ز پشت مرکب چوبین دار بی برگانبه دوش چرخ چو عیسی سوار می گردند
۴
جماعتی که ز تلخی زنند جوش نشاطبه هر مذاق چو می خوشگوار می گردند
صفحهٔ ۱ از ۴