خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند
۲
چنان مکن که به حال خودت گذارد عشقنه دوستی است که دست از کباب بردارند
۳
ز چشم شور تماشاییان مشو غافلکه رنگ نشأه ز روی شراب بردارند
۴
ز شرم وصل شدم آب دوستان چه شدندکه نخل موم من از آفتاب بردارند
صفحهٔ ۱ از ۲