خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند
۲
هر آنچه قابل دلبستگی است پاکدلانبه تیغ قطع تعلق نگاه می دارند
۳
گره ز کار گروهی گشاده گردد زودکه چون حباب سر بی کلاه می دارند
۴
جماعتی که ز روز حساب آگاهندنفس شمرده تر از صبحگاه می دارند
صفحهٔ ۱ از ۲