خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند
۲
نظر سیاه مگردان به لاله رخسارانکه برگریز دل ونوبهار چشم ترند
۳
به آسیای فلک دانه ای نخواهد ماندچنین که سنگدلان در شکست یکدیگرند
۴
خبر ز خرده عیب نهان هم دارندبه قدر آنچه ز خود این گروه بیخبرند
صفحهٔ ۱ از ۲