خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند
۲
به حرف وصوت مکن وقت خود غبارآلودکه فیض آینه از طوطی خموش برند
۳
بر آن گروه حلال است سیر این گلشنکه همچو غنچه زبان آورند وگوش برند
۴
چنان ربوده اطوار بیخودان شده امکه من ز هوش روم هر که را ز هوش برند
صفحهٔ ۱ از ۳