خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند
۲
جهان به دیده روشندلان نمی آیدستاره های فلک از غبار بیخبرند
۳
جماعتی که نفس ناشمرده خرج کنندز خرده گیری روز شمار بیخبرند
۴
درون پرده گروهی که باده می نوشندز پرده سوزی صبح خمار بیخبرند
صفحهٔ ۱ از ۳