خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرندز جوش فکر می ارغوان یکدگرند
۲
نمی زنند به سنگ شکست گوهر همپی رواج متاع دکان یکدیگرند
۳
حباب وار ندارند چشم بر کوثرز شعر های تر آب روان یکدیگرند
۴
زنند بر سر هم گل ز مصرع رنگینز فکر تازه گل بوستان یکدیگرند
صفحهٔ ۱ از ۳