خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرندز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند
۲
بهوش باش که دیوانگان وادی عشقغزال را به کمند نگاه می گیرند
۳
مباش تند که نتوان ز آفتاب گرفتتمنعی که ز رخسار ماه می گیرند
۴
مدار دست ز دامان شب که غنچه دلانگشایش از نفس صبحگاه می گیرند
صفحهٔ ۱ از ۴