خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند
۲
مبین به چشم حقارت شکسته بالان راکه در گرفتن عبرت هزار شهبازند
۳
چگونه کاسه پرزهر مرگ را نوشندجماعتی که بدآموز نعمت ونازند
۴
شوندکامروا چون دعای دامن شبجماعتی که مشکین خطان نظربازند
صفحهٔ ۱ از ۲